17 พ.ค. 51

posted on 18 May 2008 22:30 by poopoogan

 

 

07 : 17 พ.ค. 51

 "... Happy Birth Day to You... Happy Birth Day to You..."

วันนี้กลับมาอัพบล็อกด้วยเพราะมีวันพิเศษค่ะ^^อัพช้าไปนิด เพราะพอฉลองวันเกิดของ 'คุณพ่อ' เสร็จปุ๊บ วันรุ่งขึ้นก็ต้องไปหาญาติที่บ้านทันที ญาติเลี้ยงข้าวเหนียวส้มตำ แซ๊บ~แซ่บ! แล้วก็เล่นนู่นเล่นนี่กันนิดหนึ่ง

พอเราไปถึง...หนูแฮมสเตอร์บ้านญาติตายไปตัวหนึ่ง...และเกิดใหม่อีก 4 ตัว!

เค้าบอกว่าตัวที่ตายน่ะหายไปตั้งแต่เมื่อคืน= =เป็นตัวผู้ค่ะ หายไปก็นึกว่าวิ่งอยู่ในห้อง ที่ไหนได้หายไปอยู่ในกรงของตัวผู้กรงข้างๆ ใช่ค่ะ กัดกันตาย อีกตัวหนึ่งเป็นแผลเยอะเหมือนกัน แต่เจ้าตัวที่หายไปไม่หายใจเสียแล้ว

น้องร้องไห้เลย...สงสารแฮะ

 

กลับมาๆ เรื่องวันเกิด

 

ย้อนไปวันศุกร์ที่ 16 เลยนะคะ^^คืนนั้น...เป็นคืนแห่งการเตรียมการงานวันเกิดให้พ่อ แต่เราก็ยังคงเล่นคอมฯได้ไม่หวั่นค่ะ - -แม่เดินมาว่าเรื่องเอ็ม ทะเลาะกันไปยกหนึ่งแล้วก็...จากเรื่องเล็กๆกลายเป็นเรื่องใหญ่ แต่อารมณ์ในตอนนั้นเราโกรธมาก คือเราว่าเราไม่ผิดนะ แม่ก็ขึ้นบ้านไป ส่วนเรายังคงนั่งเล่นเอ็มเหมือนเคย

พ่อเหลือบมามองหน้า...แล้วก็พูดว่า "ไม่ผิด ก็บาป แต่ถ้าผิดก็ทั้งบาปทั้งอกตัญญูด้วย"

โหยยย แบบว่าเจ็บเลยค่ะ ตอนนั้นเราก็ยังไม่คิดอะไรอยู่ดี ยอมปิดคอมฯแต่ก็ขึ้นบ้านไปเข้าห้องตัวเองไม่ไปหาแม่

พ่อขึ้นมาเจอทั้งแม่ทั้งลูกล็อกประตูใส่ก็โกรธค่ะวิ่งลงไปเอากุญแจขึ้นมาแล้วก็ลากเราไปเคลียร์กับแม่ กว่าจะคุยกันได้จบก็เกือบเที่ยงคืนแน่ะ แต่ก็...ผ่านไปได้ด้วยดี

(จำไว้นะคะ...ไม่ว่าพ่อแม่จะพูดอะไร อย่าโกรธท่าน อย่าว่าท่าน อย่าเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง...สุดท้ายจะเสียใจนะเออ)

จนถึงเวลาเที่ยงคืนเราก็นอนไม่หลับ...โทรศัพท์มือถือของพ่อก็ดังขึ้นมา...

ที่แท้พ่อตั้งเวลาปลุกไว้เพื่อให้แม่กับเราตื่นมา Happy Birth Day ท่านค่ะ!!

เราจึงรีบวิ่งไปหยิบการ์ดที่ตั้งใจทำไว้พ่อ (ล่วงหน้าถึง 2 อาทิตย์!) มา ก่อนจะมาให้พ่อนะ ก็มีการลงเวลาไว้สักหน่อย (เผอิญรีบจัด ลงเวลาผิดเป็น 12.00 น. พ่อซึ่งเป็นครูสอนวิชาเลขขำก๊ากทันที= =มันต้อง 24.00 น. ต่างหากลูก แต่เราก็เถียงว่า เอ้าๆ เวลาแบบสากลไงพ่อ 12.00 A.M ^^V ฮิๆ)

แล้ว...ก็ถามพ่อว่า เคยมีคนรอแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้ตอนเที่ยงคืนมั้ย

ไม่เคยเลยลูก...

แล้วแม่ล่ะ??

อย่างแม่ลูกน่ะเหรอ...

เออเนอะ= =ถามอย่างกับไม่รู้จักแม่เราไปได้...เราว่าเราโตแล้วนะ แต่วันนั้นก็นอนกับพ่อแม่อยู่ดี หลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ด้วยความง่วง พอตื่นขึ้นมาต้องไปเรียนอรรณพอีกค่ะ! พระเจ้า!!!

ขากลับจากการเรียนอรรณพ (7.30 - 10.00) ก็แวะซื้อกับข้าว ก่อนจะรบเร้าให้พ่อแวะซื้อเค้ก นั่งรอเค้าแต่งหน้าเค้กใหม่เกือบครึ่งชั่วโมง (เป็นหน้าหมูเทวดา อย่างฮาค่ะ เราสั่งเองเลยน้า...) แล้วก็ได้เค้กมา^^โดยเราเป็นคนออกค่าเค้ก พ่อแกอ้างว่าไม่ได้หยิบตังค์ออกมา= =ค่ะ ลูกสาวที่ดีย่อมเลี้ยงเค้กวันเกิดของพ่อ

 

(ค่าหนังสือนิยายยยย โฮกกกกกก)

ตกเย็นเราก็จัดงานเลี้ยงกัน ตาหมูมันได้ใจมากค่ะ= = (อย่ามองชื่อแม่ ชื่อลูก และชื่อพ่อนะคะ คนเขียนบล็อกขอร้องT^T) ก็ๆ เค้กมันไม่ไฮโซเทาไหร่หรอก ปอนด์ละ 120 เอง จอดรถซื้อแถวๆในซอยบ้าน ระหว่างที่ช่างทำหน้าเค้กให้ใหม่ก็นั่งดู Coffee Prince ไป พระเอกนางเอกดีกันแล้ววว (นอกเรื่องๆ) แต่เยลลี่อร่อยมา เจ้าของร้านก็มืออาชีพนะ ทำแป๊บเดียวเอง (ไม่อยากจะเมาท์ว่าเจ๊แกเหมือนทอมมาก- -ท่าทางไม่น่าทำเค้กได้เลย เหอๆๆ)

กินนน อร่อยมากกก เฮ้ยยย ไม่ๆๆ มาดูตอนปักเทียนก่อน!!

ไม่ค่อยแตกต่างจากรูปบทเท่าไหร่= =แต่ไหนๆก็ถ่ายมาแล้ว เอาลงหน่อยละกันค่ะ

เล่านิดเรื่องเทียนเล่มเล็ก : บอกแม่ให้ปัก 10 อัน เพราะพ่ออายุ 46 = 4+6 = 10 โดนแม่ดุเอา -O- ต้องปัก 9 สิลูก จะได้เก้าหน้าก้าวไกล งานมงคลใครเขาปักเลขคู่กัน

เออ...เราก็ลืมไป

แล้วการปักเทียนก็เสร็จสิ้น มาสู่การจุดเทียน เป่าเทียน และเตรียมกิน เนื้องจากมือถือห่วย ถ่ายภาพตอนเค้กมีไฟอยู่บนหน้าไม่เห็นอะไรเลย- -และหากล้องไม่เจอด้วยก็เลยไม่ได้ถ่ายมา

เค้าว่ากันว่าเป่าเทียนวันเกิดรอบเดียวแล้วดับหมด ขออะไรจะสมหวังค่ะ^^พ่อเปาหมดด้วยล้ะะะ

ขอให้บ้านรวยรึเปล่าเอ่ยย?? ลูกสาวจะได้รับมรดก เอิ๊กๆๆ

แล้วก็จัดการ...กินนนน

 

สภาพกลายเป็นเช่นนี้ TTOTT

V

V

V

V

เหมือนกำลังดูหนังเรื่อง 'ต่อ ตัด ตาย' เลยอ่ะT^Tสงสารหมูน้อยยย กระซิบว่าตรงลูกกะตาไม่มีใครกล้ากิน เอิ๊กๆๆ แม้ต้องเอาช้อนปาดเยลลี่ออก ถึงได้กินกันอย่างมีความสุข จะว่าไปบ้านเรานี่ตัดเค้กแบ่งแบบแปลกๆนะ คือแม่บอกว่า...เยลลี่มันอร่อยไงลูก ตรงที่ไม่มีเยลลี่เราก็ให้เจ้าภาพกินไป...

เจริญพร.........

 

ปล. สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณพ่อ ^^ ขอให้อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ครอบครัวไปนานๆค่ะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงด้วยละกั๊นนน

ปลล. แม่ไม่มีของขวัญให้พ่อ T T แต่ลูกจ่ายค่าเค้ก

ปลลล. สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ : คุณพ่อ (ทำให้ลูกได้ HBD พ่อตอนเที่ยงคืน 555)

ปลลลล. 23 พ.ค. ก็วันเกิดเพื่อนอีกแล้ว...ซื้ออะไรดีนะ...

 

edit @ 19 May 2008 15:27:14 by poogan_zaadd

 

   "ผมขอถามอะไรพวกคุณอย่างหนึ่งสิ...

                                                     คุณว่าการเลือกจะเป็นความดีนี่มัน...ขึ้นอยู่กับอะไร!!?"

 

 

06 : แรมบิทส์...หนังสือการ์ตูนฝีมือคนไทย

อยู่ในหมวด book แท้ๆ= =แต่อัพมาเป็นหนังสือการ์ตูนเฉยเลย เหอๆๆ

คงเพราะรู้สึกประทับใจกับการ์ตูนพวกนี้มากกว่า ด้วยเพราะปัจจัยหลายอย่างๆ

รูปสวย สื่ออารมณ์ดี แฝงแง่คิด เข้าใจง่าย แต่ถ้าอ่านผ่านๆก็จะไม่เข้าใจหรอก

น่านนน...ดูสเน่ห์ของมันสิ !!

เข้าเรื่องกันดีกว่า...วันที่ได้เห็นหน้าปกหนังสือเล่มนี้ครั้งแรกก็คือวันจันทร์ที่ผ่านมา

เพราะวันอังคารเป็นวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่ง ทำให้คนในกลุ่มต้องถ่อสังขารไปเซนทรัล

เพื่อซื้อของขวัญกันเสียวันนั้น เราผู้ซึ่งเตรียมของขวัญไว้แล้วก็เลยโล่งงง

มีหน้าที่เฝ้าเจ้าของวันเกิด กับเพื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งฝากตังค์เพื่อนไปซื้อ

และก็เป็นเพื่อนคนนั้นของเรา (ไม่ใช่เจ้าของวันเกิด) ที่เป็นคนหยิบ

แรมบิทส์ เล่มนี้ขึ้นมา...

 (หมายเหตุ : รูปนี้รีทัชไปนิดหนึ่งคะ เป็นหน้าปกนะ)

ตอนแรกเราก็มองว่าอะไรวะ หน้าปกเป็นกระต่ายมีปีกกับกระต่ายมีผม

(ยังไม่รู้ว่าจะใช่กระต่ายรึเปล่าเลย 'แรมบิทส์' นี่ ไม่ใช่ 'แรบบิทส์')

จนไอ้เพื่อนคนนั้นนั่งลงและลงมือเปิดอ่านนั่นแหละ

(ร้านหนังสือนั้นเขาอนุญาติให้เข้าไปนั่งอ่านได้น่ะค่ะ เวลาโรงเรียนเลิก

ไม่มีอะไรทำ ต้องฆ่าเวลา ก็จะมาที่นี่ล่ะ...)

เราก็เลยหยิบมาดูเล่มหนึ่งแล้วเปิดเนื้อในดู...โอ้ ว้าววว ภาพสวยมาก!

พลิกดูทั้งเล่ม (ยกเว้นตอนจบ) แล้วจึงค้นพบว่าคนไทยแต่ง และ คนไทยวาด!!

โหยยยย...เนื่องจากปลื้มการ์ตูนฝีมือคนไทยมาจากหัวแตงโมก็เลยควักตังค์ซื้อทันที

(หลังจากอ่านเรื่องย่อแล้วๆๆ)

กระชับน้ำ (เพื่อนคนนั้น) ว่าถ้าอ่านจบในร้านไม่ต้องมาเล่า

กลัวไม่หนุกๆๆ เหอๆ...แล้วเราก็กลับไปอ่านที่บ้าน

 

ต้องยอมรับว่า..คนวาดรูปนี่เก่งจริงๆ ถ้าเทียบฝีมือแล้วไม่แพ้ญี่ปุ่นเลย

คนเขียนโครงเรื่องนี่ไม่ต้องพูดถึงค่ะ ต้องไปซื้ออ่านกันเองถึงจะเข้าใจ

ที่จริง...เป็นการผูกปมเรื่องง่ายๆ แต่พอคลี่คลายแล้ว ก็ทำให้อึ้งได้เหมือนกัน

เรื่องนี้โดนใจเต็มๆ...น่าสนใจตั้งแต่คำโปรยปกหลังเลยล้ะ!!

"ทารกแรกเกิดของเผ่าพันธุ์แรมบิทส์ล้วนเกิดมามีสีเทา

๐-๑ ปีแห่งการเลี้ยงดูและเติมเต็มชีวิตของแรมบิทส์

ไม่ผิดอะไรกับมนุษย์ในวัย ๐-๑๘ ปี

และเข้มข้นยิ่งนัก เพราะเราต้องเลือกว่า จะเป็น แรมบิทส์สีดำ หรือ แรมบิทส์สีขาว"

เปรียบกับเด็กสมัยนี้ยังไงล่ะคะ...สีขาว หรือ สีดำ

 

หนังสือการ์ตูนเล่มนี้จากการที่เราไปเสิร์ชดูในเวบไซต์ก็รู้ว่า

เป็นการ์ตูนที่จัดทำขึ้นจากเรื่องสั้นที่ชนะการประกวด การเขียนเรื่องสั้นของการ์ตูน

ที่ตอนนี้กำลังมีโครการครั้งต่อไปอยู่

เรื่อง full stop (ที่เนื้อหาสนุกเช่นกัน) ก็มาจากโครงการนี้

ทำให้ได้รู้ว่า...เอ้อออ ก็มีนะ คนมีฝีมือน่ะ ทั้งรูปวาด ทั้งเรื่องดีๆ มีอีกเยอะ

แต่ทำไมไม่แพร่หลายเท่านิยายแฟนตาซี หรือ นิยายรัก ที่มีอยู่เกลื่อนก็ไม่รู้

นั่งคุยกับน้ำ กับ เนม (เพื่อนอีกคนที่บังเอิญมาเจอกัน) ที่บีทูเอสแล้วก็นึกตาม

คนไทยไม่ค่อยทำการ์ตูนเรื่องยาวกัน ทั้งที่จินตนาการก็ไปถึง

ผู้ใหญ่ก็ไม่ค่อยสนับสนุน= =หาว่าไร้สาระอย่างนู้นไร้สาระอย่างนี้

 

เด็กล่ะเซ็ง...

 

แต่ประเด็นสำคัญก็คือลองไปหาอ่านกันนะคะ หนังสือเล่มนี้

 

Story & Illustared by AMP / Based Story by VARACHA

 

อ่านจบแล้วก็ถามตัวเองซิว่า... 

คุณ...จะเลือกเป็นแรมบิทส์สีดำ...หรือแรมบิทส์สีขาว ??

 

 

ปล. วันต่อมาพบว่าหนังสือเล่มนี้คือของขวัญวันเกิดจากเพื่อนอีกคนของปานวาด

ปลล. ขอบคุณน้ำ กับ เนม ที่นั่งบ่นจิกการ์ตูนเป็นเพื่อน = =

ปลลล. ใครรู้จักผลงานของบุคคล 2 คนนี้อีก แนะนำด้วยนะคะ ชื่นชมมากกก ><

edit @ 4 May 2008 00:04:49 by poogan_zaadd

edit @ 8 May 2008 20:38:22 by poogan_zaadd

 

 

05 : กลอนกำลังใจถึงเด็กเอนท์

 

เหมือนกลอนนี้จะเอามาผิดจังหวะไปนิดหนึ่ง= ='' แต่ช่างเถิดดด 

เราก็เป็นเด็กที่กำลังขึ้นมอสี่ เคยผิดหวังการสอบเข้ามอสี่เมื่อปีที่แล้วมาแล้ว

ก็เลยไม่อยากให้เรื่องเอนท์เป็นอะไรที่ต้องมานั่งเสียใจอีก

ถึงได้เตรียมตัวเสียตั้งแต่ตอนนี้ ตอนที่คิดว่าตัวเองคงต้องเตรียมแล้ว

ไปเสาะหาบทความแนะนู่นนี่ แนะนี่มาอ่านมากมายจนไปเจอบทความหนึ่งในเด็กดี

เขาก็ลงกลอนไว้  อ่านแล้วฮึกเหิมดีนักแล...

 

สัญญา ว่า จะทำอะไร ทำให้ได้
ล่องลอย ตอนนี้ไป อีกหน่อยตัวเองจะเหว่หว้า
นับหมื่น นับแสน ตรากตรำ ต่างโรยรา
เวลาที่ผ่านไปผ่านมา นั้นมีค่า เธอไม่เห็นหรือไม่ใส่ใจ

ยืนยัน กับตัวเองได้แล้ว
ว่าหัวใจของเธอ แน่วแน่สักแค่ไหน
ไม่มีสิ่งใดที่จะสูงเกินกว่าตัวเราไป
อยู่กับสิ่งที่ตั้งใจ ไม่ใช่ อยู่กับความฝันที่ตั้งเอง

ไม่ใช่ เราคนเดียวที่ตรากทุกข์
แต่เราเป็นหนึ่งในหลายคน ที่มีความสุขบนทุกข์ได้
ไม่ทรมานเลย หากเทียบกับความฝันที่ตั้งใจ
ถูกโอบล้อมด้วยความยิ่งใหญ่ ทุกข์ใดๆ มันก็ไม่มี

พยายามที่สุดแล้วไม่สำเร็จ
ย่อมดีกว่าสำเร็จแต่ไม่พยายามรู้แค่นี้
จงใช้ความพยายามทั้งหมดที่เธอนั้นมี
ท้าทายกับความสำเร็จ เร็วๆนี้ อีกไม่ไกล

เธอต้องไม่ล้ม ต้องไม่ยอมแพ้
อย่าสนใจอะไรกับสิ่งที่ แย่ๆ มั่นคงเข้าไว้
ตอนนี้สู้ สู้กับตัวเอง สู้ให้ขาดใจ
ผลจากการสู้ของใจ ออกหัวหรือ ก้อย ..ก็ยิ้มให้มัน

 

(จากบทความ แอดมิชเก่ามาเล่าใหม่_ปัดฝุ่นเทคนิคแอดมิชชั่น 51 โดย .หนุ่มบ้านไร่.)

ปล. มีเด็กมอสี่คนไหน เริ่มอ่านหนังสือกันบ้างรึยัง T T เราเห่อไปป้ะเนี่ย


edit @ 22 Apr 2008 13:57:49 by poogan_zaadd